...ترنمی برای باران احساسات
شعر های زیبا,جملات کوتاه
درووووووووود. خوبید؟من نمیدونم دیگه چرا شعرم نمیادهمه ی این شعرایی که یه مدت نوشتم به جز عاشقونه هاقدیمی بودن.اینم یه شعر دیگم که دومین شعری هست که دوسش دارم: هیچ کس نمیداند چه میخواهم نباید هم بداند چون نگفتم گفتم ولی هیچ گوشی نشنید هیچ حسی احساسش نکرد هیچ کس نمیفهمد هیچ کس نمیداند همه میدانند ولی نمیدانند نمیدانند گلبرگ نیز روی خشنی دارد ونمیدانند گلبرگ های قلب من از خشم وغم لبریزند... آه... باران اشک ها جاریست ونمیدانستم کی مبدل به سیل میشود امروز زبان سیلم را جاری ساخت غیر ممکن است؟ که گفته؟ که میداند؟ که مرا با این حرف ها میگریاند؟ هیچکس؟شایدهم همه... خدایا مادرم نیز چشمانش را رو به احساسات من بسته دوستانم نیز مرا یک انسان خود نما وخود شیفته میدانند زیاد حرف میزنم؟ تا به حال حرف بی عمل از من کسی دیده؟ شاید آری. اما الان کوچکم الان توانایی انجام کارهایم را ندارم یک روز که نامم همان شد که گفته بودم کجا بیابمشان؟ کجا بگویم که من تعریف نمیخواستم من عاشق سژاسگذاری بوده ام؟ آن وقت همه میگویند فکر بوده اندیشه ای بوده که دنبال شده هیچکس نمیگوید عقده ای بوده که پایمال شده هیچکس هیچکس هیچ چیز دیگر هیچ نیست... هیچ کس این شعر رانمیخواند هیچ کس هیچ هایم را نمیداند هیچ کس افکارم را درک نمیکند هیچ کس روح مرا باور نمیکند هیچ کس مرا نمیخواهد هیچکس برای غم اندرونم آرزوی آزادی نمیکند من آرزوی تلخی برای هیچکس ندارم فقط خدامن دلم میخواهد هیچکس مثل من تنها نباشد چون همچون ساقه ی گل که میگرید از پرپر شدن گلبرگ هایش روانی میشوم از نفهمیدن حرف دلم من که این همه هیچ آوردم تا امروز نمیدانستم در نظر دیگران من خود نیز هیچم... امروز اولین روز بودن من است... قشنگ بود نه؟البته قرار بود کسی نخونه ولی وقتی دیگه اون احساس رو ندارم دیگه لزومی نداره.نظر بدیناااا خدانگهدار... برفراز قله های دلتنگی با فوران عقده های بی رنگی با شروعی بدتر از یک پایان تلخ با نسیمی همصدای تنهایی من این بودم من این بودم من یه تنهای تنها بودم من محتاج لبخند من متنفر از اشک بودم من گمشده در دنیای غم من بیگانه با لبخند بودم آوای خوش من صدای بارانم آوای غمم درونم بود من این بودم واین هستم وحال میگریم که تا کی همین هستم تا کی همین هستم گذر حس میشودو احساس میگرید از این حس بی معنی میخندد به اینکه حال خود میخواهد دلیلی برای شروع غمهایی که دیگر نیستند که دیگر رفته اند ای خدا نمیدانم چرا ولی گویی جصار میخواهم خدا حصار میخواهم... خدایا شادی ام تقدیم به اشکهایم اگر بخواهی که برایشان اشک بریزم... سر نزدین یه تک پا نظر بدین قربونتون خوفید؟خوش؟سلامتشو دیگه نمیگم چون آگه سلامت نبودین نمیومدین پای اینترنت .خب اینم یه شعر راجب گذشت:خیلی دوسش دارم!!!! دلم میخواهد گذشت را معنا کنم دلم میخواهد معنای گذشت را از درون قلبم بر روی این کاغذ بی جان که همراه همیشگی ام بوده بیاورم: من گذشت را تپش قلب میدانم تپشی که هر لحظه برای بهتر بودن میتپد گذشت یعنی سفر به اعماق قلب وگوش سپردن به آوای دل انگیزش گذشت یعنی سفر کردن از عمیق ترین احساسات آدمی گذشت یعنی نفوذ به آن نقطه از احساسات که همیشه مهمترین بوده گذشت یعنی یاد آوری نداشته هایی که دیگر داریم چرا سخت؟ آسان تر میگویم گذشت یعنی همیاری همیاری چیست؟ یعنی از ته ته ته ته قلبت به صدای خودت گوش بدی که میگه کمک! از تو یاری میخواهد خواهش میکند خواهش میکند او را با گوش سپردن به حرف هایش ارضا(درسته؟)کنی زیبا کنی پر کنی پر زجاهای خالیه احساسات از دست رفته همیاری یعنی ببندی زخم هایی را که بی گذشت ها بر قلبت گذاشتند همیاری یعنی حس کنی سپاسی را که کسی از ته قلب به تو میگوید و اینکه هربار میشنوی: چه قدر با گذشتی! همیاری یعنی یاد آوری درد هایی که پس ازگذشت نکردن از اشتباهاتت کشیدی گوش بسپار وبا تمام وجود تلاش کن آن «نه ای» که تورا رنجاند را به دیگری نگویی ودر نهایت «همیاری »یعنی خدانگهدار شما هم اگه این مطلب بد بود بگذرید از ما... حال مالتون(در زبان ترکی به معنی گاو)چه طوره؟ اینم یه شعر عاشقونه ی دیگه: یک شب دیگر باز هم تنها ومن به دنبال مفهومی برای تنهایی در کوچه پس کوچه های دلتنگی وخاطره پرسه میزنم... که شاید باران فراموشی تنهایی این شب را به من هدیه کند... قشنگ بود؟نظر یادتون نره هاااا خدا نگهدارتون... خوبید؟نمیدونم چرا امروز تو فاز شعر عاشقونه بودم.۴تاشعر نوشتم.اینم یکیش: شاید امروز پایان ما باشد شاید اخرین مهتاب ما باشد شاید فردا دیگر نباشی شاید فردا آغاز ما باشد... خوشتون اومد؟شعر عاشقونه طرفدار زیاد داشت. خیلی نامردید اگه نظر ندید. چرا در پی آزادی هستی؟ در جالی که افکارت میله های ترست را میسازند زندانی که هرگز در آن تصویری از آزادی دیده نمیشود وتو در زندان خودت تهی میمانی گرچه تو در پی شکستن میله های ترسی ولی میدانی که اگر میله هارا بتراشی نابود میشوی جال که میدانی میشود ولی نمیشود باخود میگویی: کاش این زندان یک در به سوی مرگ داشت... درود من باران دوست صدف هستم.صدف نمی تونست بیاد توی وبلاگش آپ کنه من بجاش اومدم. صدف گفت این شعر و توی شهسوار وقتی داشت یه طوفان وحشتناک میوزیده گفته شعرش خیلی قشنگه : سرد است خیلی سرد سوسوی ضعیف نفس هایم در تقلایند که روی برجا بگذارند بی خیالند ساکنان پنا پناهگاه طوفان ولی ساکنان طوفان هجوم می برند بریکدیگر سهمگین و وحشتناکند بازتاب های درختان هوهوی باد آوازی دیگر سر داد باران ها درهم پیچیده ونغمه ای می خوانند که دگر تا به ابد نخواهیم بارید... هر شاخه چیزی می گوید حرف هایشان در هم می پیچد نمی فهمم گویششان آن قدربلند است که شنیده شدن محال به نظر می رسد هر کدام به یک سو می روند برگ ها را می کشند آنچنان در هم می پیچند که اگر صداکنی ابر ساکت شو با تو حرف دارم صدای او که نمی آید هیچ خودت هم نمی شنوی آوازت را... آسمان چه می خواهد؟ درپی چیست؟ چه چیزابرها را می گریاند؟ چه کسی نمی شنود ناله های شاخه هارا؟؟؟؟ باد چرا وحشی شده؟؟؟؟؟ در چشمانم نوری افتاده برق درختان است با شاخه هایی نمناک زاشک آسمان اگر برای بی معرفتی روزگار می گرید حل می شود حل می شود روزی که دل من نابود شدو غصه ها را نابود کرد از دور صدایی می شنوم باد پیغام آورده که آسمان می گوید : ما همه برآنیم که غصه ی دل تورا شاد سازیم چرا که اندرون تو "هستی وحشی مارا وجود می بخشد" بدرود!!! برای اولین بار در عمرم یه شعر شاد نوشتم البته اونم یکم تلخه: کی میتونه الان بهم بگه به چی فکر میکنم؟ به چی میخندم؟ چه دلیلی داره که اینطور میگریم؟ زندگی هر لحظه گویی از من دوری گویی شوخی داری زندگی بس کن تو چه قده بی فکری چه قده کم سویی چه قده باحالی چرا اینقدر دوری؟ خدا آخه نگاه کن جه قده پر روئه؟ بهم میگه برو گمشو میدونم شوخیه ولی اخه شوخیاش زیادی جدیه بعضی وقتا میترسم میگم بابا این کیه زندگی زیبایی ومنم خوشحالم وقتی که میبینم تو رو من هم دارم خدایا قول میدی که نره از پیشم؟ میدونم خول شدم اگه بری من هیچم... این یه شعره که واقعا دوستش دارم وتا حالا واسه هر کی خوندم مجذوبش شده.امیدوارم شما رو هم مجذوب خودش کنه.شروع می کنم... زندگی... چرا با من که عاشقت بودم جنگیدی؟ چرا به من که رسمت را می اموختم بدی کردی؟ چرا باریدی که من ببارم؟ من خواهانت بودم زندگی من... همواره عاشقت بودم توبرایم همه چیز بودی ولی... ولی گویی من هیچ... شادی هایم را باراندی تا رود ها با خود ببرند و دلتنگی هایم را همچون گلی در من شکفتی قطره های اشک من گل ها را ابیاری می کردند هر چه بیشتر می باریدم باران تو بیشتر می شد و گل ها هم بیشتر... گل ها با من چه کردند؟ سیاه بودند تو را هم برایم سیاه کردند... زندگی می گفتم اشک هایم می خشکند وانوقت گل ها می میرند وتو دیگر نمی باری ولی گویی تنها چیزی که به من هدیه کردی قطره های اشک بودند... مادر من مادر من تویی همراه ویاور من تویی تسلی خاطر من تویی همه ی وجود من مادر من مادر من ای گل سرخ باغ من ای فرشته ی نازنینم از توست همه ی وجود من مادر من مادر من ای که جان بخشیدی به من از بهشت وجودت به دست وپای وعقل من مهربانی مادر من فرشته ها به در خواست من بگردید به دور سرش دردوبلات به جان من مادر من مادر من ای مادر زیبای من اگر نباشی نیستم فقط با تو شادم من دوست دارم دوست دارم روشنایی رندگی من قوت قلبمی مادر همیشه سایه ات بالای سرم . . . مادرم افسوس که درکت نمی کنم و افسوس که به خاطر همین تو هم گاهی درکم نمیکنی من یه شعر سهراب سپهری رو خیلی دوست دارم وبه تمامی کسانی که دوسشون دارم تقدیم می کنم.اینم تقدیم به شما... آه... باران باران... شیشه ی پنجره را باران شست... اما... نقش تورا.. چه کسی از دل من خواهد شست... تقدیم به تویی که اینو می خونی گرچه نمیشناسمت راستی... اینجا خیلی بارون می باره... هی همیشه درود مینوشتم و تا حالا سلام نگفتم.ولی امروز خیلی دلم گرفته.هیچ کس منو درک نمیکنه واسه همینم اینو همین الان نوشتم: خدایا هیچ کس ارزش هایم را باور ندارد هیچ کس به حرف های من توجه نمیکند همه علایقم را زیر سوال میبرند همه مرا زیر سوال می برند هیچ کس نمی گوید تو چه میخواهی همه خوبی ام را میخواهند افسوس از این که من خود آن را نمیخواهم هیچ کس حرف من را نمیفهمد یا...یا شاید نمیخواهند بشنوند همه میگویند از دست من دلشان پر است اما هیچ کس از دل من نمی پرسد یه سوال بزرگ: چه کسی بیشتر از من خوبی ام را میخواهد؟ حالم یه کم جا اومده می نویسم: بدروووووووود مگر قطرات باران صورت ما را نوازش نمی دهد؟پس چرا برای هر قطره ی باران یک چتر بازمیشود؟ --------------------------------- بر گذر ثانیه ها ولحظه ها می اندیشیدم که در انتهای وجودم به این دو کلمه بر خوردم:زندگی یعنی لذت --------------------------------- اگر یک مولکول اکسیژن می تواند به ما زندگی ببخشد چرا ما به خود فرصت زندگی ندهیم؟ --------------------------------- اشک های زندگی چگونه جاری شوند وقتی گونه های لذت را کم دارند؟ این جمله ها حرفایی هستن کوتاه اما راستی محض.همه ی شما اینا رو می دونستین من فقط سعی کردم به شکل زیبا بیانشون کنم. بدروووود امروز دقیقا همین امروز وقتی رفته بودم باشگاه یه شعر اومد.حتما میگید راجب ورزشه ولی نه.باشگاه یه پنجره رو به بیرون داره. امروزم که بارون میومد.منم که تا بارون میبینم فوران شعر می کنم(ماشا الله رشت هم که همیشه بارونه)این شعر رو سرودم. به آسمان مینگرم که میگریدو با هر قطره ی اشکش در وجود یک بیابان زندگی می دمد آنها را سبز میکند اما... اما نمیتوانم این حقیقت درد آور رو تحمل کنم اینکه هرچه قدر بگریم ریشه های زرد زندگی ام را خشک تر میکنم... پس ... بهتر است بنشینم به تماشای بارن وبه امید لحظه ای سبز بودن وبه امید لحظه ای نباریدن... بدروود تا یه بارون دیگه... عشق یعنی گریستن.. آه کشیدن... خندیدن... خوش بودن... وتردید داشتن... اری عشق این است... یعنی... عشق برای من این است: بمیری تا عشقت را برای جبران کمیتت زنده نگه داری... اری... امروز هم می خوام یه شعر که خودم سرودمش رو بنویسم: آتش معنای واقعی سوختن معنایی که شاید من آن را نفهمیدم... چرا نفهمیدم؟ چون مطمئن نیستم معنای آتش همین باشد... که میداند معنای واقعی آتش چیست؟ من فقط میدانم این چوب ها هستندکه می سوزند و آتش می سازند. ودیگر... ودیگر اینکه اگر زندگی آتش باشد چوب ها ما خواهیم بود... ما در کنار هم زیبا می سوزیم چون در آتش یک چوب نمی سوزد اما... در زندگی یک چوب خاکستر هم نیست... شاید حتی معنای چوب بودن راهم نمیداند... شایددر زندگی یک چوب تنها بسوزد اما... معنای آتش را نمی داند... خیلی بی رحم اند... نمیدانم آتش یا آفریننده اش... فقط می خواهم بدانم چرا یک چوب تنها مانده است؟ چرا؟ چرا چراهای چوب های تنها بی جوابند؟ اگر جواب داشت چوب های تنها که دیگر تنها نبودند... باید چوب های تنها بدون سوختن خاکستر شوند؟ باید بمیرند؟ یعنی حتی معنای چوب بودن را هم ندانند؟ پس چه قدر بد که آتش بی شعله ای می شوند شعله هایی می شوند که هیچ وقت شعله ور نشده خاموش می شوند... چه قدر بی رحمند نه آتش نه آفریننده اش بلکه چوب های دیگر... چوب هایی که فرصت درک آتش بودن را از او گرفتند بیچاره چوبی که شعله ور نشده خاموش شد... اصلا ای آفریننده اش بگو بگو که آفریننده شدنش معنای آتش بود... . . . شاید... شاید من هم یک چوب تنهایم... بدروووود تا یه آپ دیگه امروزمیخوام یه شعربنویسم که خیلی دوست دارم. این یکی هم راجب زندگیه: زندگی تو یعنی لذت بودن یعنی لذت لذت بردن یعنی احساس درآغوش گرفتن اگر در کل زندگی بگرییم و آه بکشیم بودنمان نبودن است آنگاه است که عشق نمیورزیم به بودن لذت نمیبرینم از لذت آغوش نمیگیریم تورا ای زندگی من آه می کشم در حال آه می کشم و در حال اشک می ریزم و از حال پیش تا حال به اندازه ی تمام بودنم دلم گرفته... قشنگ بود؟؟!اگه قشنگ بود توی نظرا حتما بنویسیناااا
ادامه مطلب
تقدیم به تو باد...
آنگاه با خود می گوییم اگر نبودیم خیلی بهتر بود...
| Design By : Mihantheme |
